Sınıfta öğretiyorum,
dışarıda anlatıyorum.

Sekiz yıldır okul öncesi öğretmeniyim. Bu sürenin iki yılında, sınıfımın yanı sıra çalıştığım okulun Instagram ve LinkedIn hesaplarını, bültenlerini ve halkla ilişkiler işlerini de ben yürüttüm.

Şimdi bu işi tam zamanlı yapmak istiyorum. Bu siteyi de kendim kurdum — aşağıdaki panel, ziyaretçilerin sitede ne yaptığını nasıl ölçtüğümü gösteriyor.

Ayça Günay

Hakkımda

4–5 yaş gruplarında oyun temelli öğrenmeyi merkeze alan bir öğretmenim. Yıllık planı kurar, etkinliği tasarlar, gelişimi gözlemler ve dönem sonunda ailelere anlatırım. İşin özü aslında hep aynıydı: bir kitleyi tanımak ve ona doğru şeyi doğru dille anlatmak.

Doğa Koleji'ndeyken okulun iletişim işleri bana emanet edildi. Çekim planını ben yaptım, metni ben yazdım, bülteni ben hazırladım, tanıtım günlerinde kurumu ben temsil ettim. Bir paylaşımın neden tuttuğunu, hangisinin ilgi görmediğini takip etmeye orada başladım.

Bugün aynı işi kurumsal ölçekte yapmak istiyorum. Sektör benim için yeni olabilir; ama planlama, içerik ve insan ilişkileri tarafı sekiz yıldır yaptığım işin ta kendisi.

Sınıf deneyimi
8 yıl, dört kurum
İletişim ve sosyal medya
2 yıl, tek kişilik ekip
Yürüttüğüm kanallar
Instagram, LinkedIn, bülten, tanıtım günleri
Eğitim
Çocuk Gelişimi ve Eğitimi (lisans, sürüyor)
Konum
Çiğli, İzmir

Deneyim

Başlığa dokunun, o işte tam olarak ne yaptığımı açayım.

  • Okulun Instagram ve LinkedIn hesaplarını yönettim; içerik planını kurup yayın takvimine göre paylaşımları yürüttüm.
  • LinkedIn'de kurumsal duyuru ve tanıtım içerikleri üreterek okulun profesyonel çevredeki görünürlüğüne katkı sağladım.
  • Paylaşım görsellerini hazırladım, metinleri yazdım, yayın sonrası etkileşimi takip ettim.
  • Periyodik bültenler hazırlayarak velilere ve okul çevresine düzenli bilgilendirme akışı kurdum.
  • Tanıtım günleri ve kayıt dönemi görüşmelerinde okulu temsil ettim.
  • Etkinliklerin görsel ve yazılı dokümantasyonunu yaparak okulun içerik arşivini oluşturdum.
  • Yıllık, aylık ve günlük planları hazırlayarak tüm gelişim alanlarını kapsayan bir sınıf programı yürüttüm.
  • Oyun temelli etkinlikleri P4C, STEM ve Scamper uygulamalarıyla harmanladım.
  • Velilerle düzenli bilgilendirme ve görüşme sürecini yürüttüm.
  • Zümre çalışmalarında etkinlik, materyal ve okul içi proje geliştirme süreçlerine katkı verdim.
  • PowerPoint ve Canva ile sunum, etkinlik ve tanıtım materyalleri tasarladım.
  • Yaratıcı drama, müzik ve hareket etkinliklerinin hazırlığında ve sahnelenmesinde görev aldım.
  • Materyal hazırlığı, öğrenme merkezlerinin düzeni ve etkinlik dokümantasyonunu yürüttüm.
  • Okula yeni katılan çocuk ve ailelerin uyum sürecinde birebir ilgilendim.
  • Etkinlik planlama, uygulama ve değerlendirme süreçlerinde saha deneyimi kazandım.

Yaptığım işler

İki yıl boyunca bir okulun dışarıya görünen yüzünü tek başıma yürüttüm. Filtreleyerek ilgilendiğiniz tarafa bakabilirsiniz.

Instagram

Aylık içerik takvimi

Etkinlik programına bakıp ayın paylaşımlarını önceden planladım. Hangi gün ne yayınlanacağı belliydi; boş kalan haftalar için hazır içerik havuzu tuttum.

Instagram

Etkinlik paylaşımları

Sınıf içi çalışmaların fotoğraflarını seçtim, kısa açıklama metinlerini yazdım, velilerin izin sınırlarını gözeterek yayınladım.

Instagram

Yorum ve mesaj takibi

Gelen soruları aynı gün içinde yanıtladım. Kayıt dönemlerinde mesaj kutusu okulun ilk temas noktasıydı.

LinkedIn

Kurumsal duyurular

Okulun projelerini, öğretmen eğitimlerini ve iş birliklerini profesyonel çevreye anlatan gönderiler hazırladım.

LinkedIn

Kurum dili

Instagram'daki sıcak anlatımı LinkedIn'e olduğu gibi taşımadım; aynı haberi iki kanal için ayrı ayrı yazdım.

Bülten

Dönemlik veli bülteni

Dönem içindeki çalışmaları toparlayıp düzenli aralıklarla yayınlanan bir bülten hâline getirdim. İçerik, kurgu ve yazım bana aitti.

Bülten

Duyuru akışı

Etkinlik, tatil ve program değişikliklerini tek bir düzenli kanaldan duyurarak dağınık bilgilendirmeyi ortadan kaldırdım.

Halkla ilişkiler

Tanıtım günleri

Okulu gezmeye gelen ailelere kurumu anlattım, sorularını yanıtladım, kayıt dönemi görüşmelerini yürüttüm.

Halkla ilişkiler

Veli ilişkileri

Sekiz yıl boyunca velilerle düzenli görüşme yürüttüm. Zor konuşmayı da iyi haberi de aynı özenle yapmayı burada öğrendim.

Tasarım

Canva ile görsel üretim

Paylaşım görselleri, afiş, davetiye ve etkinlik materyallerini kendim tasarladım. Ajans desteği olmadan çalıştım.

Tasarım

Sunum hazırlığı

Veli toplantıları ve zümre sunumları için PowerPoint dosyaları hazırladım; anlatım sırasını içeriğe göre kurdum.

Tasarım

İçerik arşivi

Etkinliklerin görsel ve yazılı kaydını tutarak sonraki dönemlerde kullanılabilecek bir arşiv oluşturdum.

Yazılar

Sınıfta ve iletişim işinde öğrendiklerimi zaman zaman yazıyorum. Çoğu, bir şeyi yanlış yapıp sonra düzelttiğim anlarla ilgili.

Bir kurumun sosyal medya hesabını devraldığınızda ilk refleks hemen paylaşmaya başlamak oluyor. Ben tersini yaptım: üç hafta boyunca tek bir gönderi atmadan sadece geçmişe baktım. Bu üç hafta, sonraki iki yılın en verimli zamanıydı.

Önce geçmişi okudum

Son bir yılın bütün paylaşımlarını bir listeye döktüm. Hangi gün atılmış, ne anlatıyor, kaç kişi etkileşime girmiş. Listeyi yaptığımda tablo netleşti: en çok ilgi gören gönderiler çocukların bir şey yaparken görüldüğü, hareketli ve yüzlerin olduğu içeriklerdi. En az ilgi göreni ise duyuru afişleriydi — yani hesabın en sık paylaştığı tür.

Bu tek başına bir strateji değil ama bir başlangıç noktası. Hesap, kendisinden en az beklenen şeyi en çok yapıyordu.

Sonra takvimi kurdum

Okulun zaten bir programı vardı: etkinlikler, geziler, özel günler, dönem sonu çalışmaları. Bu program aslında hazır bir içerik takvimiydi, kimse öyle bakmamıştı. Aylık planı önüme alıp hangi hafta hangi içeriğin çıkacağını önceden yazdım. Boş kalan haftalar için ayrı bir “hazır içerik havuzu” tuttum: sınıf köşelerinden kareler, çocukların ürettiği işler, kısa bilgi paylaşımları.

Takvimin asıl faydası ne paylaşacağını bilmek değil, panik hâlinde paylaşmamaktı.

Acele üretilen içerik kurumun dilini bozuyor. Takvim olduğunda gönderi, zaman baskısıyla değil sırası geldiği için çıkıyor.

En son izin sınırlarını netleştirdim

Okul öncesinde bu iş herkesten önce gelir. Hangi çocuğun fotoğrafı paylaşılabilir, hangisi paylaşılamaz, yüz görünecek mi, isim yazılacak mı — bunların tek tek kayıtlı olması gerekiyor. Bir listem vardı ve her paylaşımdan önce ona bakıyordum. Bir kez bile sorun yaşamadım; bunun sebebi şans değil, o listeydi.

Sonuç

Üç haftalık bekleme, hesabın ne olduğunu anlamamı sağladı. Sonrasında paylaşımlar hem düzenli hem de tutarlı oldu. Bugün bir kurumun kanalını devralsam yine aynı sırayla yaparım: önce bak, sonra planla, sonra üret.

Okulun hem Instagram hem LinkedIn hesabını yönetiyordum. Başlarda aynı metni iki yere de koyuyordum. Instagram'da ilgi gören bir gönderi LinkedIn'de hiçbir karşılık bulmuyordu. Sorunun içerikte değil, kime seslendiğimde olduğunu fark etmem biraz zaman aldı.

İki farklı insan, iki farklı soru

Instagram'daki veli şunu soruyor: “Çocuğum bugün ne yaptı, iyi miydi?” LinkedIn'deki kişi ise şunu: “Bu kurum ne yapıyor, ciddi mi?” Aynı etkinlik iki soruya da cevap verebilir ama aynı cümleyle veremez.

Örneğin bir bilim etkinliği. Instagram'da anlatımım şöyleydi: çocukların ne yaptığı, neye şaşırdığı, hangi soruyu sorduğu. Sıcak, kısa, tek bir ana odaklı. LinkedIn'de aynı etkinliği yazarken öne aldığım şey başkaydı: etkinliğin hangi yaklaşımla tasarlandığı, hangi beceriyi hedeflediği, okulun programında nereye oturduğu.

Aynı haber, iki farklı cümle. Aynı cümle, iki farklı kanalda yarım iş.

Uzunluk da bir mesajdır

Instagram'da üç satırdan sonra okunma ciddi biçimde düşüyor. LinkedIn'de ise çok kısa bir gönderi “üzerine düşünülmemiş” hissi veriyor. Bu yüzden LinkedIn metinlerini bir paragraf değil, küçük bir yazı gibi kurmaya başladım: bir giriş cümlesi, iki üç cümlelik gövde, kapanışta ne öğrendiğimizi söyleyen bir satır.

Emoji, hashtag ve ton

Instagram'da bir iki emoji metni yumuşatıyor. LinkedIn'de aynı emoji ciddiyeti düşürüyor. Hashtag konusunda da benzer bir fark var: Instagram'da işlevsel, LinkedIn'de çoğu zaman gereksiz. Bunlar küçük detaylar gibi görünüyor ama kurumun sesi tam olarak bu detaylardan oluşuyor.

Pratik yöntemim

  • Haberi önce tek cümleyle yazıyorum: “Ne oldu?”
  • Sonra iki kez cevaplıyorum: veli için neden önemli, profesyonel çevre için neden önemli.
  • İki metni ayrı ayrı yazıyorum; birini diğerinden kısaltarak üretmiyorum.

Bu üç adım, aynı işin iki kanalda da karşılık bulmasını sağladı. Üstelik ekstra zaman almıyor — asıl zaman alan şey, tutmayan içeriği tekrar tekrar üretmek.

Okulda düzenli bir veli bülteni hazırlıyordum. İlk sayılarda her şey vardı: etkinlikler, duyurular, tarihler, kısa bir açılış yazısı. Buna rağmen aynı sorular tek tek bana geliyordu. Yani bülten gidiyordu ama iş görmüyordu.

Sorun içerikte değildi

Bültende eksik bilgi yoktu. Eksik olan, bilginin sırası idi. Ben bülteni kendi çalışma sıramla yazıyordum: önce genel bir giriş, sonra geçen dönemin özeti, en sonda da tarihler. Oysa velinin aradığı şey neredeyse her zaman en sondaydı.

Okuyucu bülteni baştan sona okumuyor; aradığını arıyor. Aradığını bulamazsa okumayı bırakıyor.

Değiştirdiğim tek şey

Sıralamayı tersine çevirdim. En üste “bu hafta yapmanız gerekenler” diye kısa bir bölüm koydum: tarih, saat, getirilmesi gereken şey. Altına etkinlik özetleri, en alta da genel değerlendirme yazısı.

Gelen soru sayısı gözle görülür şekilde azaldı. İçerik aynıydı, emek aynıydı; sadece sıra değişmişti.

Bunu her içeriğe uyguladım

  • Duyuru metinlerinde tarih ilk cümlede geçiyor, sonda değil.
  • Uzun bir yazı varsa en üste üç maddelik bir özet koyuyorum.
  • Bir mesajda iki farklı konu varsa iki ayrı mesaj yazıyorum.

Neden anlatıyorum

Çünkü bu, okul bülteni kadar kurumsal bir e-postada, bir ürün duyurusunda, bir müşteri bilgilendirmesinde de aynı şekilde işliyor. İnsanın okuma biçimi kurum değiştirince değişmiyor. Yazan kişinin sırası değil, okuyanın önceliği belirleyici.

Sosyal medyada en görünür sayı beğenidir; en az şey anlatan sayı da çoğu zaman odur. Bir okul hesabında bunu net biçimde gördüm: en çok beğeni alan gönderiler genellikle mevcut velilerden geliyordu — yani zaten kurumun içinde olan insanlardan. Oysa kurumun ihtiyacı olan şey, henüz içeride olmayan kişiye ulaşmaktı.

Baktığım sayılar

  • Erişim ve takipçi dışı oran. Gönderiyi kaç kişi gördü ve bunların ne kadarı takipçi değil? Yeni insana ulaşıp ulaşmadığımı söyleyen tek sayı bu.
  • Kaydetme ve paylaşma. Beğeni bir anlık onay; kaydetme “buna sonra döneceğim” demek. Bilgi içerikli gönderilerde bu ikisi beğeniden daha anlamlı.
  • Profil ziyareti. Gönderiyi gören kaç kişi kurumu merak edip profile girdi? Tanıtım döneminde en çok izlediğim sayı buydu.
  • Mesaj ve yorumdaki soru sayısı. Bir paylaşımdan sonra gelen “kayıtlar ne zaman?” sorusu, yüzlerce beğeniden daha değerli.

Görmezden geldiğim sayılar

Takipçi sayısının kendisi tek başına bir hedef değil. Bir okulun hesabında iki bin ilgisiz takipçi, üç yüz ilgili takipçiden daha kötüdür. Aynı şekilde gönderi sayısı da bir başarı ölçüsü değil; düzenli olmak önemli, çok olmak değil.

Sayıya bakmanın amacı raporu doldurmak değil, bir sonraki içeriği daha isabetli kurmak.

Sayıyı karara nasıl çeviriyorum

Ay sonunda gönderileri erişim ve kaydetme oranına göre sıralıyorum. Üstteki beş gönderinin ortak yanı ne? Alttaki beşin ortak yanı ne? Genellikle bir örüntü çıkıyor: belli bir format, belli bir saat, belli bir konu. Sonraki ayın takvimini o örüntüye göre ağırlıklandırıyorum. Tamamen değiştirmiyorum — bir kanalın tek bir şeye dönüşmesi de iyi değil.

Bu siteyi de bu yüzden yaptım

Bu sayfanın altındaki panel, tam olarak bu okumayı somutlaştırmak için var: ziyaretçi nerede duruyor, nereye kadar iniyor, neyi açıyor. Gerçek bir kurumsal sitede aynı soruları Google Analytics'e soruyorum; araç değişiyor, sorular değişmiyor.

Kayıt döneminde okulu gezmeye gelen aileleri ben karşılıyordum. Bu iş, kurumun en doğrudan iletişim anıdır: elinizde ne broşür ne de gönderi vardır, sadece siz ve karşınızdaki insan.

Önce anlatmıyorum, soruyorum

İlk refleks okulu anlatmaya başlamak oluyor. Ben bunun tersini yapıyordum: birkaç soru soruyordum. Çocuk kaç yaşında, daha önce bir kuruma gitti mi, ailenin en çok merak ettiği şey ne. Çünkü her ailenin derdi farklı. Biri uyum sürecini merak ediyor, biri yemekleri, biri akademik programı.

Bu üç soru, sonraki yirmi dakikada neyi anlatacağımı belirliyordu.

Anlatımı somutlaştırmak

“Oyun temelli eğitim uyguluyoruz” cümlesi kimseye bir şey anlatmıyor. Bunun yerine o gün sınıfta olan bir şeyi gösteriyordum: masada duran bir çalışma, panoda asılı bir çizim, çocukların o hafta üzerinde durduğu bir soru. Somut örnek, kavramdan her zaman daha ikna edici.

Bilmediğimi söylemek

Bazı sorular benim alanımda değildi — ücretler, servis güzergâhı, idari işler. Bunlara tahmin yürütmek yerine “bunu size kesin bilgiyle dönelim” demeyi tercih ettim, sonra da gerçekten dönüş yaptım. Bir ailenin kuruma güvenmesi çoğu zaman bu küçük tutarlılıktan geliyor.

Ziyaret bitince biten bir şey değil

Gezi sonrası kısa bir not tutuyordum: ailenin adı, çocuğun yaşı, en çok neyi sorduğu. Birkaç gün sonra iletişime geçildiğinde bu not sayesinde konuşma sıfırdan başlamıyordu. Bu, satış tarafında “takip” denen şeyin en yalın hâli; ben öğretmen olarak yapıyordum ama mantığı aynı.

Öğrendiğim şey

İnsanlar kurumu değil, karşılarındaki kişiyi değerlendiriyor. Kurumsal iletişimin en pahalı kampanyası bile, kapıda karşılayan kişinin tutumundan daha güçlü bir izlenim bırakmıyor.

Oyun temelli öğrenme çoğu zaman yanlış anlaşılıyor. “Çocuklar oynasın, kendiliğinden öğrenirler” gibi bir yere indirgeniyor. Oysa iyi kurulmuş bir oyun etkinliği, bir ders planından daha fazla hazırlık ister. Fark şu: hazırlık görünmez olur.

Etkinliği kurarken sorduğum ilk soru

“Çocuk burada neyi kendi bulacak?” Cevabı yoksa etkinlik oyun değil, yönlendirilmiş bir alıştırmadır. Örneğin su ve batma–yüzme çalışmasında, hangi nesnenin batacağını ben söylemem. Masaya birbirinden farklı ağırlıkta nesneler koyarım ve çocuk tahmin eder, dener, yanılır, tekrar dener. Yanılma kısmı etkinliğin hatası değil, tam olarak amacıdır.

Cevabı veren yetişkin, çocuğun en verimli otuz saniyesini elinden almış olur.

Bilerek eksik bırakmak

Bir öğrenme merkezini kurarken her şeyi tamamlamam. Bir malzeme eksik kalır, bir parça yetmez. Çocuk bunu fark ettiğinde ya bir çözüm üretir ya da bir arkadaşıyla paylaşmak zorunda kalır. İkisi de öğretilecek şeylerin en zorlarındandır ve ikisi de anlatılarak öğretilemez.

Gözlem, etkinliğin yarısıdır

Etkinlik sırasında not tutarım: kim hangi soruyu sordu, kim denemekten vazgeçti, kim başkasının yaptığını izleyerek öğrendi. Bu notlar dönem sonunda gelişim raporunun temeli olur. Veliyle görüşürken “çok başarılı” demek yerine somut bir an anlatabilmenin tek yolu budur.

P4C, STEM ve Scamper'ı neden kullanıyorum

  • P4C — çocukla felsefe yapmak, bir soruyu cevaplamadan uzun süre elde tutabilmeyi öğretiyor.
  • STEM — denemeyi, ölçmeyi ve sonucu birlikte görmeyi mümkün kılıyor.
  • Scamper — var olan bir şeyi değiştirerek düşünmeyi, yani yaratıcılığı bir yöntem hâline getiriyor.

Bunlar birbirinin alternatifi değil; aynı etkinliğin farklı anlarında işe yarıyorlar.

Bunun iletişimle ilgisi

Bir etkinliği kurarken yaptığım şeyle bir içeriği kurarken yaptığım şey şaşırtıcı derecede benziyor: kime seslendiğimi bilmek, merakı doğru yerden açmak, her şeyi söylememek. Sekiz yıl boyunca dört–beş yaşındaki bir insanın dikkatini tutmayı öğrendim. Bu, bugüne kadar edindiğim en işe yarar beceri.

Bu sayfa şu anda ölçülüyor

Bir içeriği yayınlamak işin yarısı; sonrasında ne olduğuna bakmak diğer yarısı. Aşağıdaki panel, şu anda bu sayfada yaptıklarınızı canlı olarak gösteriyor.

Sayfada geçen süre
00:00
Kaydırma derinliği
0%
Etkileşim
0
Ziyaretiniz
1.

Bölümlere ayırdığınız süre

Olay kaydı

    Bu ölçüm tamamen tarayıcınızın içinde çalışır; hiçbir veri bir sunucuya gönderilmez ve kimseyle paylaşılmaz. Gerçek bir kurumsal sitede aynı sinyalleri Google Analytics üzerinden okurum: hangi içerik ilgi görüyor, ziyaretçi nerede sayfayı terk ediyor, hangi kanaldan gelen kişi daha uzun kalıyor. Bu paneli, o okumayı nasıl yaptığımı somut göstermek için kendim yazdım.

    Bu siteyi amatör olarak kendim yönetiyorum: aycagunay.com.tr alan adı ve yayın tarafı Cloudflare üzerinden, ziyaretçi trafiği ise Google Analytics üzerinden benim takibimde. Yaparak öğrenmeyi çocuklara anlatıyorum; kendim için de aynısı geçerli.

    Araç kutum

    İletişim

    • Sosyal medya hesap yönetimi
    • İçerik planlama ve metin yazımı
    • Bülten ve duyuru hazırlama
    • Halkla ilişkiler ve kurum temsili
    • Sunum ve diksiyon

    Dijital

    • Instagram ve LinkedIn yönetimi
    • Canva ile görsel tasarım
    • Google Analytics (temel düzey)
    • Microsoft Office
    • Online toplantı ve sunum araçları

    Çalışma biçimi

    • Planlı çalışma ve takip
    • Düzenli raporlama
    • Etkinlik ve organizasyon
    • Takım içi koordinasyon
    • Türkçe (ana dil), İngilizce B1

    İletişim

    Bir pozisyon, bir soru ya da sadece tanışmak için yazabilirsiniz. Genelde aynı gün içinde dönüş yaparım.

    gnyayca@gmail.com

    Çiğli, İzmir

    Adınızı yazın.

    Geçerli bir e-posta adresi yazın.

    Birkaç satır yazın, en az 10 karakter.

    Teşekkürler. Mesajınız e-posta uygulamanızda açılacak; göndermeniz yeterli.